FS

[FS] Reina's Event 001 : Jikoshoukai

posted on 15 Aug 2013 00:27 by ririn in FS

 

= = = = = = = = = = = = = = = =

 

 

 

“ไปก่อนนะคะ” ฉันโค้งตัวลงให้กับผู้ใหญ่สองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนหันไปลูบศีรษะของเด็กชายที่ยืนสะพายกระเป๋าอยู่ข้างๆ คนทั้งสอง


“วันนี้พี่ไม่ไปส่ง... อากิก็ดูแลตัวเองด้วยนะ”


“รู้น่า... ผมโตแล้วดูแลตัวเองได้” อากิปัดมือของฉันออก พร้อมกับทำสีหน้าไม่พอใจใส่ที่ฉันยังทำเหมือนเขาเป็นเด็กอยู่


“เรย์นะจังเองก็ดูแลตัวเองดีๆ นะจ้ะ วันนี้ไปโรงเรียนวันแรกนี่”


“ใช่... เรื่องของอากิไม่ต้องห่วง ลุงก็จะพาไปส่งที่เดิมเหมือนทุกทีนั่นแหละ เรย์นะเองก็รีบไปเถอะ เดี๋ยวจะสายเอา”


ฉันโค้งให้ทั้งคู่อีกครั้งก่อนจะเดินออกมารอรถเมล์... ผู้ใหญ่ทั้งสองคนเมื่อครู่คือคุณลุงโคเฮย์ กับ คุณป้ายาสุอิ

ที่ครอบครัวของฉันมาอาศัยอยู่ด้วยได้ประมาณ 1 อาทิตย์ หลังจากเกิดเหตุการณ์การเสียชีวิตของคุณพ่อไป

ทำให้บ้านของฉันค่อนข้างมีปัญหาเพราะขาดเสาหลักประจำบ้าน คุณแม่ที่ช็อคจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนล้มป่วยต้องหาหมอเป็นระยะๆ

 

ตอนนั้น...ฉันจึงตัดสินใจพักการเรียนไว้ก่อนเพื่อมาดูแลอาการของคุณแม่ และคอยดูแลน้องชายที่อยู่ชั้นประถม จนกระทั่งคุณป้าซึ่งเป็นพี่สาวแท้ๆ ของคุณแม่มาเยี่ยมอีกครั้งหลังจากงานศพ

 

 

...หลังจากได้เห็นสภาพของคุณแม่ ท่านก็ได้ตัดสินใจเกลี้ยกล่อมคุณลุงให้รับครอบครัวของเรามาอยู่ด้วย และบังคับให้ฉันกลับมาเรียนม.ปลายต่อ เลิกทำงานพิเศษทุกอย่าง เพราะผิดกฎของโรงเรียน บอกให้ฉันทำตัวตามสบายให้เหมือนกับอยู่บ้าน แน่นอนเลยว่าฉันทำไม่ได้ ถึงเขาจะมองเราสองคนพี่น้องเป็นเหมือนลูกแท้ๆ แต่ฉันก็ยังเกรงใจทั้งสองคนอยู่ดี แค่นี้ก็ไม่รู้จะขอบคุณยังไงแล้ว...



เพราะวันนี้เป็นวันปฐมนิเทศน์ของโรงเรียน (แน่นอนว่าของฉันด้วย) ทำให้บรรยากาศการเดินไปโรงเรียนเต็มไปด้วยนักเรียนที่ตื่นเต้นกับโรงเรียนใหม่ และอยากรู้ว่าตัวเองจะได้อยู่ห้องไหน มีเพื่อนร่วมชั้นหน้าตาเป็นยังไง

 

แน่นอนว่าฉันเองก็ตื่นเต้นเหมือนกัน กับการต้องกลับมาโรงเรียนอีกครั้ง อดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้ หลังจากที่ห่างกับมันมา 1 ปี แถมพอคิดว่าจะมีเพื่อนร่วมห้องที่อายุน้อยกว่า น่าจะ 16-17 กัน เทียบกับตัวเองที่กำลังจะอายุ 18 ปีนี้ ก็แอบคิดไม่ถูกว่าควรจะทำตัวยังไงดีเหมือนกัน... (คิดมากไปนะ)


 

- - ก๊อก ก๊อก กึ้ก! - -


- - ซ่า . . ซ่า . . - -

 



 

ฉันมองที่มาของเสียงที่ตกลงมาอยู่ตรงหน้า เห็นวิทยุสื่อสารเครื่องหนึ่งส่งเสียงซ่าพร้อมเสียงพูดดังแทรกเป็นระยะ กับหมวกหนึ่งใบที่เพิ่งลอยตามมาเมื่อครู่



“หนู... ช่วยหยิบให้ลุงหน่อยได้ไหม” (ลุงปวดหลังก้มลงหยิบไม่ไหว)



ฉันเงยหน้ามองที่มาของเสียง เห็นชายท่าทางอายุประมาณ 40-50 ตัวไม่สูงมาก หน้าตาซีดเซียว แต่ดู

น่าเกรงขามอยู่พอตัว ใส่ชุดเครื่องแบบซึ่งดูแล้วคงเป็นพนักงานรักษาความปลอดภัยของที่นี่ เห็นป้ายชื่อ

บอกว่าชื่อ ฮาเกยามะ กิงซาบุโร่…จะเรียกว่าสมชื่อได้ไหมนะเพราะจุดเด่นของเขาคือ... อืม...ศีรษะโล้น

ที่ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมถึงยังมีเส้นผมเส้นหนึ่งที่รากผมแข็งแรงผิดกับเพื่อนๆที่หลุดร่วงออกมาหมดก่อนไปแล้ว...ยาวออกมาเด่นอยู่เส้นเดียว (ชวนให้เกิดความรู้สึกอยากจะดึงออกมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ)

 



 

 

“น...หนู...”



“อ๊ะ ค่ะ” ก่อนที่คุณลุงจะพูดอีกรอบ ฉันก็รีบหยิบหมวกกับวิทยุสื่อสาร (1) แล้วยื่นทั้งคู่พร้อมกันให้อีกคน

(2)                                          (3)                                           (4)

(5) คุณลุงหยิบหมวกไปสวมศีรษะให้ตัวเองก่อน (6)                   (7)

 

 

(8) “ขอบใจนะหนู” เขาพูด(9)ก่อนจะยื่นมืออีกรอบเพื่อมารับ(10)วิทยุสื่อสารไป... (11)


แต่ว่าวิทยุสื่อสารที่ส่งเสียงดังรบกวนตลอดเวลาก่อนหน้า อยู่ๆ ก็เงียบไป

แม้แต่ไฟที่บอกว่าวิทยุถูกเปิดอยู่นั้นก็ดับไปด้วย


“เอ๋...” เจ้าของวิทยุสื่อสารเคาะๆ วิทยุราวกับเป็นวิธีการซ่อมที่ดีที่สุด (เหมือนการทุบทีวี)

แต่กลับไม่มีวี่แววว่ามันจะกลับมาใช้งานได้

 

...ตอนนั้นอยู่ๆ ฉันก็นึกอะไรออกขึ้นมา เมื่อกี้รู้สึกว่าฉันจะใช้มือเปล่าหยิบวิทยุสื่อสารนั่นขึ้นมานี่นา...


“เอ่อ...คุณลุงคะ...” ฉันกำลังจะพูดอะไรบางอย่างออกไป แต่คุณลุงกลับบอกให้รอสักครู่  


“เดี๋ยวนะหนู” ทันใดนั้นเมื่อคุณลุงปิด แล้วเปิดวิทยุใหม่ มันก็กลับใช้ได้ขึ้นมา ฉันถอนหายใจโล่งอกที่วิทยุสื่อสารไม่เสียหาย



“เมื่อกี้ หนูจะว่าอะไรนะ?”



“..ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ถ้าอย่างงั้นหนูขอตัวนะคะ” ฉันโค้งให้เขานิดหน่อยก่อนเดินออกมา



...ดีนะที่เมื่อกี้จับไปไม่นาน... ที่จริงฉันไม่ค่อยถูกกับเครื่องใช้ไฟฟ้าเท่าไหร่

เพราะเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ฉันจับมักจะพังอยู่เสมอ เหมือนว่าเป็นเพราะกระแสไฟฟ้าในร่างกายของฉันที่มีมากเกินไป ทำให้ปกติฉันต้องคอยระวังด้วยการสวมถุงมือยางเสมอ คราวนี้มัวแต่ตกใจ(ผมเส้นเดียวของลุงยาม)ไปหน่อย เลยลืมไปซะสนิท...



“เฮ่อ... หวังว่าคงไม่เผลอทำอะไรในโรงเรียนพังตั้งแต่วันแรกหรอกนะ”

 

 

 

ฉันได้แต่ถอนหายใจก่อนหารายชื่อของตัวเองที่ประกาศที่บอร์ด อาจจะเพราะเป็นโรงเรียนที่เพิ่งเปิดใหม่และรับคนน้อย เลยทำให้คนที่ยืนดูอยู่มีไม่มาก


เอ...โยชิโมโตะ เรย์นะ... โย...โย... ฉันไล่หาชื่อตัวเองในปี 2 มองหาอยู่ไม่นานก็พบว่าตัวเองอยู่ห้อง 2-B



หลังจากนั้นก็เข้าสู่พิธีปฐมนิเทศน์อย่างเป็นทางการของที่นี่ ฉันได้คุยกับเพื่อนข้างๆ เล็กน้อย เธอแนะนำตัวเองว่าชื่อ คิโนชิตะ ยูระ เป็นสาวผมออกสีน้ำตาลเข้ม หยักศกเป็นลอนสวยเลยทีเดียว ฉันคิดว่าเธอน่าจะเป้นคนเงียบๆ สุขุมนะ... เราสองคนไม่ได้คุยอะไรกันมากเท่าไหร่ เพราะหลังจากนั้นไม่นานฉันก็ให้ความสนใจกับอาจารย์บนเวทีมากกว่า



“การปฐมนิเทศน์นี้นานกว่าที่คิดนะคะ” ฉันหันไปชวนคนข้างๆ คุยเล็กน้อย อีกฝ่ายก็ดูจะผงกศีรษะ แต่ไม่ตอบอะไรกลับมา ฉันมองการผงกศีรษะที่เป็นจังหวะอย่างแปลกๆ



“คิโนชิตะซัง?” อีกคนยังผงกหัวเล็กน้อยต่อไป... หรือว่าจะหลับ? แต่ตาก็ยังลืมอยู่นี่นา ฉันลองโบกมือตรงหน้าเธอดู ซึ่งก็ไร้ปฎิกริยาตอบรับ



นี่สินะที่เขาเรียกว่าหลับใน? เกิดมาก็เพิ่งเคยเจอคนที่หลับได้แม้จะลืมตาอยู่... สงสัยที่คิดว่าอีกคนดูสุขุม อาจจะไม่ใช่แล้วล่ะมั้ง ฉันได้แต่แอบขำนิดๆ ก่อนสนใจงานปฐมนิเทศน์ต่อจนจบ...



หลังจากจบพิธี ฉันไม่ลืมที่จะปลุกคิโนชิตะซัง... เธอออกสะลืมสะลือนิดหน่อย แต่เธอก็ชวนฉันไปทัวร์โรงเรียนจนเย็นก่อนเราจะแยกย้ายกลับบ้านกันไป...

.

.

กลับมาใช้ชีวิตแบบนักเรียนมัธยมอีกครั้งนี่... ก็สนุกดีเหมือนกันนะ
 

ตัดจบฉื้บเลย.... จริงๆ ต่อไม่ออก
 
โปรดติดตามตอนต่อไป (ไม่)เร็วๆนี้
 
ภาพประกอบมี 2 ภาพ มีแต่อะไรไม่รู้ ฮา
 
กล่าวถึง ลุงยาม @ballista  กับ ยูระจังค่ะ @violethoney ขอบคุณที่ให้ยืมมากล่าวถึงนะคะ ^^