8thAug

[8thAug] First of 8th

posted on 16 Nov 2014 22:38 by ririn in 8thAug

 

 

   
Regular Event No.1 : first of 8th

 

 

8thAug : 1st Loop


เขาตื่นขึ้นมา...พร้อมคิดถึงหลายสิ่งที่ต้องทำในวันนี้


เมื่อวานเย็นป้าเอ็มเพิ่งจากไปอย่างสงบ…

เขาคิดว่าอย่างนั้นแม้อาการป่วยที่เรื้อรังมานานจะทำให้ป้าของเขาต้องทนเจ็บปวดมานาน

แต่ช่วงที่เขาได้อยู่ด้วยก่อนวาระสุดท้ายของอีกคน เขาเห็นรอยยิ้ม ป้าเอ็มยิ้มแล้วหลับไปอย่างสงบ

เพราะท่านจะไม่ต้องทนต่อความเจ็บปวดต่อไปอีก พระเจ้าได้รับป้าเอ็มไปอยู่ด้วยแล้ว…


เขาอาสาไปที่โบสถ์ เพื่อแจ้งข่าวและติดต่ออะไรหลายๆ อย่าง

เพราะเรื่องพวกนี้เป็นสิ่งที่เขาทำเป็นประจำ เขาน่าจะคุยอะไรได้สะดวกกว่า

ปล่อยให้ลุงจอร์จจัดการกับสถานที่ต่างๆ ที่บ้าน และซ่อนน้ำตากับจมูกแดงๆ ของลุงไป


.


.


.


อีธานเดินออกมาจากห้องหลังแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ก็พบกับภาพให้ชวนประหลาดใจ


“อรุณสวัสดิ์อีธาน จะทานอะไรก่อนไหม หรือว่าจะออกไปที่โบสถ์เลยจ๊ะ”


ป้าเอ็มม่านั่งโยกเก้าอี้เอนอยู่ ข้างๆ มีน็อกซ์ แมวซึ่งเป็นสัตว์แห่งภูตของเธอนอนอยู่เงียบๆ

ป้ากำลังส่งยิ้มให้เขาเหมือนเมื่อวาน…


...ภาพหลอน? /เขายกมือนวดบริเวณหัวตาแล้วมองภาพตรงหน้าใหม่


ป้าเอ็มยังคงยิ้มให้เขาอยู่เหมือนเคย หรือว่าเรื่องที่ป้าเอ็มเสียชีวิตจะเป็นความฝัน


“ไม่ดีกว่าครับ ผมว่าจะออกไปที่โบสถ์เลย” เขาตอบเรียบๆ เหมือนเคย “แต่วันนี้ป้าเอ็มดูสดใสดีนะครับ”


“จ้ะ… วันนี้ป้ารู้สึกดี ราวกับจะหายป่วยเป็นปลิดทิ้งเลยล่ะจ้ะ นี่ลุงจอร์จก็เพิ่งพาป้ามานั่งที่เก้าอี้นี่ล่ะ” คนพูดพยักเพยิดไปทางในครัว เห็นหลังของลุงจอร์จที่กำลังทำอาหารอยู่


นี่ก็เหมือนในฝันด้วย…


“งั้น ผมไปก่อนนะครับ เดี๋ยวกลับมาเจอกัน” เขาพยักหน้าให้อีกคนก่อนเดินออกจากบ้านไปที่โบสถ์


ทุกอย่างดำเนินไปอย่างปกติ

แม้จะมีอะไรหลายๆ อย่างที่เขารู้สึกเหมือนกับว่ามันเคยเกิดขึ้นมาแล้ว


อย่างมาร์กาเร็ตเด็กสาวที่จะผ่านเขาไปทางเขตคนเมือง หรือคาร์ล ลูอิส เจ้าของร้านเหล้าที่เดินออกมาจากบ้านของภรรยา…


วันนี้เป็นวันธรรมดา ...ที่เขาเริ่มรู้สึกว่าไม่ธรรมดา ทำไมทุกอย่างดูซ้ำไปหมด?


เขากลับมาถึงบ้านเพื่อทานมื้อเที่ยงกับป้าเอ็ม ตอนนี้ลุงจอร์จออกไปทำงานตอนเย็นๆ คงจะกลับเหมือนทุกวัน…


ไม่สิ เขามีความรู้สึกว่าวันนี้ลุงจอร์จจะกลับบ้านช้าเนื่องจากมีไปดื่มกับเพื่อนๆ ที่ร้านเหล้า เนื่องจากสบายใจขึ้นที่ป้าเอ็มม่ามีอาการดีขึ้นเมื่อเช้า เขาจึงยอมปล่อยตัวเองให้สบายด้วยการไปกับเพื่อนสักวัน…

แล้วลุงก็จะกลับมาไม่ทันคุยกับป้า…


เขาหยุดคิดก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อย… เมื่อเช้ามันก็แค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น ก่อนจะคุยกับป้าเอ็มม่าต่อ


ป้าเอ็มม่าเป็นเหมือนกับแม่ทูนหัวของเขา เพราะป้าไม่มีลูก จึงเอ็นดูเขาอยู่บ่อยๆ เหมือนกับเป็นลูกตัวเอง เพราะเขาติดป้าด้วยล่ะ...อีธานติดป้าของเขาที่สุด ติดมากกว่าแม่ พ่อ หรือพี่น้องของเขาซะอีก


.


.


.


เลยเวลาที่ลุงจอร์จจะกลับมาแล้ว อีธานมองที่ประตู

เขารู้สึกกังวล… กังวลว่าจะเป็นเหมือนในความฝัน ไม่อยากให้เกิดขึ้น

ป้าเอ็มม่าเองก็ชะเง้อมองประตูเหมือนกับรออีกคนด้วย


“ป้าอยากนอนแล้ว ถ้าลุงจอร์จกลับมาเมื่อไหร่ปลุกป้าด้วยนะ ป้าจะพักหลับตาสักงีบ”


“ครับ” เขาตอบก่อนนึกคุ้นว่าประโยคเมื่อครู่คือประโยคสุดท้ายที่เขาได้ยินจากป้าเอ็มม่า

“เดี๋ยวก่อน… รออีกหน่อยผมว่าเดี๋ยวลุงก็กลับมานะครับ”


ป้าเอ็มยิ้มกลับมาอย่างอ่อนโยนให้


“อย่าทำหน้าเครียดอย่างงั้นสิจ๊ะ ป้าแค่งีบพักเดียวเอง” เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองทำสีหน้ากังวลออกไปให้อีกคนเห็นได้ชัด


“นั่นสินะครับ” อีธานพยักหน้าก่อนจะขยับห่มผ้าให้อีกคน “ฝันดีครับ เดี๋ยวลุงกลับมาแล้วผมจะปลุกนะครับ”


ป้าเอ็มพยักหน้ายิ้มอีกรอบก่อนหลับไปเงียบๆ… อยู่ๆ เสียงหายใจที่สม่ำเสมอก็เงียบหายไป ความรู้สึกรับรู้ได้ว่าอีกคนไม่อยู่แล้วขึ้นมา…


เหมือนที่รู้สึกมาตั้งแต่เช้า เขาเข้าไปสำรวจใกล้ๆ ออกไปเรียกหาหมอ แล้วเจอกับลุงจอร์จที่กำลังกลับมาพอดี


และแน่นอนว่าทุกอยากเป็นเหมือนที่เขารู้สึกมาทั้งวัน... ป้าเอ็มม่าเสียชีวิตแล้วจริงๆ ลุงรู้สึกเสียใจมากที่ความชะล่าใจทำให้เขาไม่ได้อยู่กับป้าในเวลาสุดท้าย เขาปล่อยให้ลุงอยู่กับป้าไป ส่วนตัวเองเริ่มจัดการอะไรที่ทำได้ในคืนนี้ไปก่อน


เขาเสียใจ แต่รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาบอกเตือนเขาแล้ว จึงทำให้เขาเหมือนทำใจได้ก่อน

เขาเขียนทุกอย่างลงบันทึกไปตามปกติก่อนเข้านอน


พระเจ้าได้รับป้าเอ็มไปอยู่ด้วยแล้ว…


พรุ่งนี้ยังมีอะไรให้ทำอีกมาก


 



 


8thAug : 3rd Loop


เขาตื่นขึ้นมา… พร้อมอาการปวดที่ท้ายทอยจากการฟุบหลับบนโต๊ะตลอดทั้งคืน


เขาขยับคอสะบัดศีรษะไปมาจนมีเสียงลั่นของกระดูกดัง พลางปิดสมุดบันทึกที่เขาเผลอหลับทั้งที่ยังเขียนมันค้างไว้อยู่


วันนี้ยังมีอะไรต้องทำอีกมาก


เมื่อวานเย็นป้าเอ็มเพิ่งจากไปอย่างสงบ...

เขาคิดว่าอย่างนั้นแม้อาการป่วยที่เรื้อรังมานานจะทำให้ป้าของเขาต้องทนเจ็บปวดมานาน

แต่ช่วงที่เขาได้อยู่ด้วยก่อนวาระสุดท้ายของอีกคน เขาเห็นรอยยิ้ม ป้าเอ็มยิ้มแล้วหลับไปอย่างสงบ

เพราะท่านจะไม่ต้องทนต่อความเจ็บปวดต่อไปอีก พระเจ้าได้รับป้าเอ็มไปอยู่ด้วยแล้ว…


เขาอาสาไปที่โบสถ์ เพื่อแจ้งข่าวและติดต่ออะไรหลายๆ อย่าง

เพราะเรื่องพวกนี้เป็นสิ่งที่เขาทำเป็นประจำ เขาน่าจะคุยอะไรได้สะดวกกว่า

ปล่อยให้ลุงจอร์จจัดการกับสถานที่ต่างๆ ที่บ้าน และซ่อนน้ำตากับจมูกแดงๆ ของลุงไป


.


.


.


อีธานเดินออกมาจากห้องหลังแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ก็พบกับภาพให้ชวนประหลาดใจ


“อรุณสวัสดิ์อีธาน จะทานอะไรก่อนไหม หรือว่าจะออกไปที่โบสถ์เลยจ๊ะ”

ป้าเอ็มม่านั่งโยกเก้าอี้เอนอยู่ ข้างๆ มีน็อกซ์ แมวซึ่งเป็นสัตว์แห่งภูตของเธอนอนอยู่เงียบๆ

ป้ากำลังส่งยิ้มให้เขาเหมือนเมื่อวาน…และเมื่อวานก่อน… รึเปล่า?


“ไม่ดีกว่าครับ ผมว่าจะออกไปที่โบสถ์เลย” เขาตอบเรียบๆ “แต่วันนี้ป้าเอ็มดูสดใสดีนะครับ”


“จ้ะ… วันนี้ป้ารู้สึกดี ราวกับจะหายป่วยเป็นปลิดทิ้งเลยล่ะจ้ะ นี่ลุงจอร์จก็เพิ่งพาป้ามานั่งที่เก้าอี้นี่ล่ะ” คนพูดพยักเพยิดไปทางในครัว เห็นหลังของลุงจอร์จที่กำลังทำอาหารอยู่


“งั้น ผมไปก่อนนะครับ เดี๋ยวกลับมาเจอกัน” เขาพยักหน้าให้อีกคนก่อนเดินออกจากบ้านกำลังจะไปที่โบสถ์ แล้วนึกได้จึงเดินกลับเข้าบ้านอีกครั้ง


ป้าเอ็มม่ามองหน้าเขาเหมือนมีอะไรสงสัย


“พอดีลืมของนิดหน่อยน่ะครับ” แล้วเขาก็เดินกลับเข้าไปเอาสมุดบันทึกเล่มที่ปิดไปตอนตื่นมาเขาจำได้ว่ามันเป็นวันที่ 8


สมุดบันทึกเล่มสีน้ำตาลซีดวางนิ่งๆ อยู่บนโต๊ะเขาเปิดอ่านดู มีเรื่องที่เขาเขียนเมื่อคืนก่อนเข้านอนไว้

เพราะเมื่อวานเขาเองก็รู้สึกแปลกๆ จึงจดเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด


ประโยคที่ป้าเอ็มพูดทักทายเขา ลุงจอร์จที่ทำอาหารอยู่ในครัว ทุกอย่างเหมือนเดิม อีธานรีบเก็บสมุดบันทึกแล้วก้าวเดินออกจากบ้านไปเร็วๆ ไม่ทันได้ตอบคำถามของป้าเอ็มม่าที่ทักมาอีกรอบ เพราะกลัวจะผิดเวลาจากที่บันทึกเรื่องต่างๆ เอาไว้


ทุกอย่างเหมือนจะเกิดขึ้นเหมือนเดิม…


อีธานเพิ่งมั่นใจว่าเขาไม่ได้รู้สึกไปเอง ไม่ได้มีนิมิตอะไรจากพระเจ้าเพื่อบอกเหตุการณ์ล่วงหน้า

แต่เหมือนเขากำลังติดอยู่ในอะไรสักอย่างจริงๆ


วันที่ 8 สิงหาคม ครั้งที่ 2 หรือ 3 หรือมากกว่านั้นอีธานก็ไม่แน่ใจนัก


แต่ด้วยความรู้สึก เขารู้ว่านี่ยังไม่ใช่ครั้งสุดท้าย


เขามุ่งหน้าไปยังโบสถ์เหมือนทุกครั้ง แต่วันนี้...ไม่สิ รอบนี้เขามีอะไรต้องปรึกษากับคนที่โบสถ์แล้วล่ะ

อาจจะมีใครรู้อะไรก็ได้


เหมือน”เจ้าม้าขาว” สัตว์แห่งภูตที่เขาเพิ่งมีตอนมาเมืองนึ้จึงยังไม่ได้ตั้งชื่อมัน จะรู้ถึงความกระวนกระวายภายในใจลึกๆ ของเขา มันรีบวิ่งมาอยู่แล้วเดินข้างๆ เหมือนจะบอกว่าเขายังมีมันอยู่…


อีธานตบแถวคอมันเบาๆ สองสามที รู้สึกสบายใจขึ้นอย่างบอกไม่ถูก


เขาไม่รู้หรอกว่าเหตุการณ์นี้คืออะไร หรือเกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่

จะมีเขาคนเดียวที่ติดอยู่ที่วันนี้ หรือมีคนอื่นอีกด้วย


แต่เขาคิดว่าเขาต้องหยุดวังวนของวันที่ 8 ไปให้ได้


ไม่อย่างนั้นเมื่อไหร่ป้าเอ็มม่าจะได้ไปอยู่กับพระเจ้าจริงๆ เสียทีล่ะ

 

 

 


**อีธานตั้งชื่อให้ม้าว่าวินเธอร์หลังจากลูปนี้ค่ะ**

 

สรุปคือ...

ลูปแรกเจ้าตัวคิดว่าฝันไป อารมณ์แบบเดจาวู (แต่ตอนนั้นยังไม่น่าจะมีคำว่าเดจาวูรึเปล่า เลยไม่กล้าใส่ไป)

 

ลูปสองก็ยังกึ่งๆ แบบเอ๊ะนี่ฝันซ้ำซ้อน อินเซ็ปต์ชั่นหรือว่าอะไร เลยลองจดลงไดอารี่แบบละเอียด

:จริงๆ ลูปแรกก็จดคร่าวๆ แต่เนื่องจากวางบนโต๊ะ เลยมาลูปใหม่ข้อความในบันทึกก็หายไป

 

ลูปที่สามคือมั่นใจแล้วว่ามีซัมติงอะไรเกิดขึ้น เพราะบังเอิญหลับคิดอยู่กับสมุดบันทึกไป เลยตัดสินใจไปที่โบสถ์ เพื่อปรึกษาพระเจ้า(?) อยากรู้แล้วล่ะว่าเกิดอะไรขึ้น