คำเตือน สำหรับใครที่ไม่ชอบอ่านอะไรยาวๆ ปิดไปได้เลยค่ะ

หลังจากที่อบรมเสร็จ ก็ถึงเวลาไปทำงาน

ซึ่งไม่อยากเรียกตัวเองว่าผู้ช่วยเลซองเลย

เพราะโดนจับไปอยู่ press center (ศูนย์กดดัน * *) ไม่มีพี่ๆเลซองคอยดูแล

ทำงานด้วยตัวเอง เป็นหน้าที่ประมาณกับ information เลย

มีอะไรแต่ละที่ก็ส่งมา press หมด -*-

วันแรก... 23 ส.ค. 2549

เป็นการทำงานฟรีค่ะ หน้าที่ไม่มีอะไรมากฝ่ายเทคนิคเลยดึงตัว ให้ไปทำงานเบ็ดเตล็ด ใช้นู่นใช้นี่ จนเรียกตัวเองว่าอยู่ฝ่าย เบ๊ เซนเตอร์ ไปซะแล้ว...

แต่ก็ส่วนใหญ่รินอู้ค่ะ นั่งเฉยๆ กับไปซื้อของกินให้คนอื่นๆ เพราะอุปกรณ์มันไม่เพียงพอต่อจำนวนคน จนกระทั่งเที่ยง เขาก็ให้เราไปกินข้าวได้ ซึ่งก็มีนักกีฬาบางประเทศมาบ้างแล้ว (อยากดูแลนักกีฬา เพราะคงสนุก)

พอช่วงบ่ายพี่เขาก็ให้พวกที่อยู่ press center 5 คน ไปอยู่ที่ศูนย์ press center

ไปถึงก็คุยกับพี่เขา พี่ๆบอกว่าหมวดนี้เป็นส่วนที่จะดูแลนักข่าว เวลานักข่าวมาสอบถามข้อมูลต่างๆ (เอ่อ แอบบคิดในใจ ตายแน่ตู)
แต่เนื่องจากวันนี้ยังไม่มีอะไรเท่าไหร่ เลยยังไม่มีนักข่าวมา เลยให้น้องๆเล่นคอมในห้องนั้นได้ (คอมก็สำหรับนักข่าวค่ะ) มีของกินในห้องเฉพาะนักข่าวเท่านั้น แต่น้องๆก็ทานได้ค่ะ (อิ่มท้อง)

พวกเรา 4 คน จึงเล่นเน็ตกันค่ะ อีกคนนึงบอกว่าไปช่วยเพื่อนดูนักกีฬาที่มาค่ะ

หลังจากนั้นก็กลับบ้าน โดยให้พ่อมารับ เพราะที่ทำอยู่ใกล้ที่ทำงานพ่อ

วันที่ 2 ... 24 ส.ค. 49

วันนี้ พี่ที่ press บอกว่าไม่มีหน้าที่อะไร รินเลยไปช่วยเพื่อนดูแล Sweden เนื่องจากคนมาเยอะ (ฟุตซอล) พี่เขาเลยดูแลได้ไม่ทั่วถึงเลยให้เพื่อนไปดูคนเดียวตอนแรกเพื่อนก็ไม่กล้าเลยชวนรินไปด้วย

ก็มีแค่โค้ชที่พูด Eng ได้ค่ะ และยอมรับว่า Eng รินก็ไม่ดีเท่าไหร่... ฟังออกมั่ง ฟังไม่ออกมั่ง โค้ชมี 3 คนค่ะ มีคนนึงใจดีมากเลย ชอบ...

วันนี้โปรแกรมคือ คอยรับโค้ช ตอนประชุมโค้ชเสร็จ กับพานักกีฬาไปซ้อมที่สวนรถไฟ

รินก็ไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่ แต่มีโค้ช มานามา ค่ะ ต้องการไปสวนรถไฟ แล้วรอรถไม่ไหวเลยมาขอให้พี่เลซองช่วยพาไป พี่เขาเลยบอกให้รินกับเพื่อนพานั่งแท็กซี่ไปแทน

ขึ้นรถบอกไปสวนรถไฟ แท็กซี่ไม่รู้จัก บอกว่า สนามกีฬา วัชรเบญจทัศน์ ก็ไม่รู้จัก
คุยไปคุยมา เขาบอกบ้านพักรถไฟ (แค่นี้ไม่รู้จักไงฟะ เกิดอาการอยากต่อยแท็กซี่)
มานามาเป็นประเทศแรกที่รินได้คุยด้วยค่ะ รองมาก็ สวีเดน

เพื่อนรินอีกคนนึง (ที่ดู press ด้วยกัน) ไปช่วยเพื่อนอีกคนดู อินโดนีเซีย
ไปเจอกันที่สวนรถไฟค่ะ เพราะฟุตซอลเหมือนกัน
กลับมาพูดถึงแต่นักกีฬาคนหนึ่ง ทั้งๆที่เขามีแฟนอยู่แล้ว

กลับมากินข้าวแล้วก็กลับบ้าน (กรุงเทพรถติดมากกก นั่งอยู่บนรถเป็นชม. จนฝรั่งถาม)

วันที่ 3 ... 25 ส.ค. 49

วันนี้มีพิธีเปิดค่ะ เนื่องจากเมื่อวาน รินกับเพื่อนโดดศูนย์ press วันนี้เลยทดแทนอยู่ทั้งวัน ส่วนอีก 2 คน เขาอยู่ตั้งแต่เมื่อวานแล้วค่ะ

จริงๆ มี 5 คน แต่อีกคนนึง เขาบอกว่าเขาไปทำหน้าที่อื่นค่ะ โดนมอบหมายหน้าที่ให้ แล้วบอกว่า นี่แหละหน้าที่ press พี่เขาบอก (พี่ไหนก็ไม่รู้ ไปถามพี่ที่คอยดูแล้ว พี่เขาบอกไม่ได้ส่ง เขาอยากไปเอง...เลยไม่สนใจเขาแล้ว)

วันนี้ยุ่งมากค่ะ เพราะมีนักข่าวมาทำพิธีเปิดมากมาย รินเกิดอาการฟังไม่ออกแต่เพื่อนรินน่ะพอฟังออกมั่ง เลยเกาะเพื่อนเอา

เพื่อนรินพูดถึงแต่นักกีฬาอินโดจนรินรำคาญ
แต่เขาก็บอกว่าคงเป็นแฟนไม่ได้หรอ เพราะเขาเป็นคริสต์ นักกีฬาเป็นอิสลาม
และที่สำคัญ

เพราะวันนี้ยุ่งมาก เลยได้ดูพิธีเปิดนิดเดียว ไม่ได้เข้าไปยุ่งเท่าไหร่ + เบียดคนไม่ไหวค่ะ
เลยมานั่งเล่นเน็ตรอกลับบ้าน

แต่เนื่องจากรถเข้าไม่ได้เพราะมีเสด็จ เลยไปกินข้าวรอพ่อ

วันที่ 4 ... 26 ส.ค. 49

วันนี้ท้องเสียยามเช้าค่ะ (กินมากไปหน่อย) เลยไปสาย ไปถึงเพื่อนบอกว่า พี่เขาจะนั่งดูช่วงเช้า แล้วเราดูช่วงบ่าย

ช่วงเช้าดู 3 ชม. เอง ช่วงบ่ายดูตั้ง 6 ชม. เพื่อนเขาเลือกยังไงหว่า...
แต่เพื่อนรินไม่ค่อยอยู่กับที่ จนรินเซ็ง วันๆบ่นถึงนักกีฬาคนนั้น ขนาดมีแฟนแล้วนะ แถมยังไปสัญญาว่าจะไปดูเขาแข่งอีก... เฮ้อ เบื่อๆๆ

แล้วงานต่างๆส่วนใหญ่เขาจัดช่วงบ่ายซะด้วย แต่ก็ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวรินค่อยอู้ (5+)
วันนี้ก็เพิ่งรู้ค่ะว่าเขามีการแลกเข็ม เลยไปขอเข็มนักข่าวท่านนึง

อยู่มานามา (คุยคนแรกก็ มานามา เข็มแรกก็ มานามา)
เนื่องจากไม่ได้เตรียมของไว้เลยไม่มีของขอบคุณเขา (แต่ให้พ่อไปซื้อให้แล้ว)

แล้วก็ได้เข็มจากนักกีฬายิมของเอเธนส์ ทั้งๆที่เขาพูด อังกฤษ ไม่ได้ค่ะ...

วันที่ 5 ... 27 ส.ค. 49

เริ่มชินกับงานแต่ก็ยังฟังไม่ค่อยออกค่ะ

วันนี้เพื่อนที่เขาอยู่ด้วยมาสาย แถมเขายังเอาของไปเก็บที่โรงแรมแล้วก็ไปนอนเล่นต่อ กว่าจะมา... ทำเอาซะรินเซ็งจิตรุนแรงค่ะ (ให้รินนั่งอยู่คนเดียว 4 ชม.)

ตัวเองนั่งกับเพื่อน -*- รินเลยขอออกมาก่อน

ก็ไปทำอะไรหลายอย่างค่ะ สนุกดี ไปเล่นเครื่องเล่นมากมาย
อย่างบ้าคลั่ง พี่คนนึงถามว่าไม่กลัวหรอน้อง (เล่นอันนึงที่จะกลับหัวไปมา ตีลังกะ โบกสะบัด)

วันนี้วันสุดท้ายที่มีเครื่องเล่น เลยไปเล่นจนมันเลย เสียอย่างเดียว สต๊าฟต้องให้นักกีฬาเล่นก่อน -*-

ปล. วันนี้รินเอ๋อมา จะพูดถึงเมื่อวาน เป็นพูดว่าพรุ่งนี้ ฝรั่ง...งง (ไอ้เราก็งงว่าไมฝรั่งไม่เข้าใจ 5+)

วันที่ 6 ... 28 ส.ค. 49

วันนี้มีพิธีปิดค่ะ... แต่ด้วยความที่เมื่อวานเราเฝ้าทั้งวัน เราเลยบอกพี่เขาว่า พี่ หนูขออู้นะ มาทำช่วงเช้าแทน... ช่วงบ่ายขอไปเที่ยว

เลยจัดการอู้ แล้วก็ไปขอแลกเข็ม แลกนู่นแลกนี่ค่ะ...

ช่วงเช้าระหว่างที่นั่งอยู่ รู้ว่าตัวเองฟังอังกฤษรู้เรื่องขึ้นค่ะ หลังจาก ฟังออกมั่งไม่ออกมั่งมาหลายวัน

วันนี้ฟังแล้วตอบได้เลย (5+)

พอถึงช่วงบ่ายก็ไปซื้อพวกของที่เขาเอามาขายด้วย...

แล้วก็โดนฝรั่งจิ๊ก สายข้อมือของแคนาดา แล้วเอาพวงกุญแจของเยรูซาเล็มมาแทน (เศร้าจิตๆ)

ตอนพิธีปิด ก็มีการ์น่ามาค่ะ เป็นประเทศของเพื่อนคนนึงเขามีปัญหาเรื่องวีซ่า อะไรของเขา เลยไม่ทันแข่ง แต่ทันพิธีปิด เลยมาพิธีปิด แล้วก็เที่ยวค่ะ

วันนั้นเลยไปช่วยเพื่อนดูแลการ์น่า (โดนการ์น่าจีบอ่ะ ฮือๆๆ ไม่ดีใจค่ะ โดนแคนาดา หรือ แม็กซิโก จีบ ไม่แน่ใจ อันนั้นเต็มใจค่ะ เขาหล่อ <5+> )

เลยได้เข้าไปนั่งดูพิธีปิด เห็นพลุใกล้สุดๆ แบบขึ้นบนหัวเราเลย แล้วก็มีอะไรดำๆไม่รู้หล่นมา

แล้วก็เห็นเบื้องหลังงานค่ะ... มันมีพวกกระดาษสีๆที่โปรยมาทั่วสนามอ่ะค่ะ เขาเอาเครื่องเป่าลมใหญ่ๆมา แล้วก็มีถุงใส่กระดาษพวกนั้นด้วย แล้วก็หยิบโปรยๆ ตอนหลังฝรั่งไปช่วยด้วยความสนุก (5+)

แม็กซิโก คึกมากค่ะ วิ่งเล่นเวปกัน (5+)
แล้วตอนหลังมีกระโดดไปยืนเต้นกันตรงกลางที่เป็นแท่นอ่ะค่ะ แบบสนุกกันมาก

แล้วก็แลกของนู่นนี่อีก ถ่ายรูปให้เพื่อน ตามเก็บ (5+)
มีนักกีฬา มาเก๊า เบอร์ 8 เพื่อนซื้อของมาให้แต่ไม่กล้า
รินเข้าไปขอถ่ายรูปให้เพื่อน พอเขาให้ถ่ายเสร็จ จะเดินไป เพื่อนบอกยังไม่ได้ให้ของเลย รินเลยรีบเรียกเขา แล้วบอกว่าเพื่อนมีของจะให้ เพื่อนรินเกิดอาการหน้าแดงค่ะ

ส่วนเขาคงจำหน้ารินได้มากกว่าเพื่อนมั้ง เพื่อนรินเอาแต่ก้มหน้างุดๆ

แล้วก็กลับบ้านค่ะ...

วันสุดท้าย...

ไม่มีอะไรค่ะ นอนอยู่บ้าน เพราะรินไม่ต้องไปส่งนักกีฬา ตื่นสาย หลังจากที่ไม่ได้นอนเต็มที่มาหลายวัน...

และวันนี้ก็เอาของที่ได้มาอวดค่ะ

อย่างแรกก็ต้อง เข็มกลัดค่ะ

ขาดอีกเยอะมากค่ะ เพราะของแลกหมด ส่วนใหญ่ให้ฟรีไป
ประเทศนึงมีเข็มตั้งหลายแบบค่ะ

เข็มนี้ภูมิใจเสนอ ของแคนาดาค่ะ
เพราะเพื่อนในกลุ่มมีรินได้คนเดียว... แล้วก็มีน้อยค่ะ...

ตอนปกติค่ะ...

แต่... มันมีไฟค่ะ

อิอิ... ต่อมาเป็นธงค่ะ

ได้มาจากอะไรไม่รู้ กับมาเก๊า (คนให้ของมาเก๊าน่ารัก อิอิ)

ต่อไปเป็นหมวกค่ะ

ของ USA จริงๆมีต่างหูด้วย แต่ให้คนอื่นไปเพราะมันใหญ่มากกก...

ต่อไปนี้จะเป็นของไทยค่ะ...
มีของเล่น กับพวงกุญแจ
แล้วก็เป็นหนังสือคู่มือท่องเที่ยว คู่มือสต๊าฟ
มีสติ๊กเกอร์ค่ะ
มีซีดีเพลง กับซีดีภาพเปิดงาน แล้วก็บัตรสต๊าฟค่ะ
มีตารางการแข่งขัน
หนังสือโดยรวมของงานเล่มสีฟ้า เป็นภาค ท.- อ. ค่ะ
มีหมวกค่ะ
แล้วก็ผ้าขนหนู
มีนาฬิกา(ที่ซื้อมา) กับสายข้อมือของกรุงเทพค่ะ

จริงๆจะมีเสื้อสีเหลืองให้ 2 ตัวค่ะ กับเข็มกลัดช้างบานเช้า-บานเย็น สัญลักษณ์น่ะค่ะ
แล้วก็มีเสื้อที่ซื้อให้พี่ชาย แต่ไม่ได้ถ่ายไว้

แล้วก็มีใบประกาศค่ะ (ระดับโลกเลยน้า... แต่ขี้เกียจแสกนค่ะ)

แล้วก็ วันงานว่างจัดค่ะ

เลยนั่งทำบานเย็นเล่น

ไม่ค่อยเหมือนเท่าไหร่ค่ะ แต่พอดูออก (ปลอบใจตัวเอง 5+)

อ๋อ...ใช่! เกือบลืมแน่ค่ะ...

เมื่อวานมีจัดงานเลี้ยง พร้อมมอบใบประกาศค่ะ มีผู้ว่าฯกทม. มามอบค่ะ
ได้คุยกันตัวเป็นๆด้วย

แล้วก็เขามีร้องเพลงค่ะ ด้วยความหน้าด้าน * *

ไปชวนเพื่อนคนนึงค่ะ ว่าไปขอเขาร้องเพลงกันเถอะ

ขึ้นทันทีทันใดค่ะ เพื่อนดิฉัน

และแล้วก็ไปเปิดงานเด็กร้อง และปิดงานเด็กร้อง

ออกมาเพื่อนบอกฉันไม่รู้จักยัยนี่ (5+)

เขาเรียกว่าบ้าส่งท้ายค่ะ

แต่เขาบอกกันว่าไว้เจอกันในงานมหาวิทยาลัยโลก (ซึ่งไม่คิดจะไป และถ้าสมัครคงไม่ได้ไป 5+)

เรื่องเกี่ยวกับ งานกีฬายุวชนโลกของรินคงจบลงแค่นี้แหละค่ะ...

เป็นความทรงจำที่เหนื่อย แต่ก็สนุกดีนะคะ

ได้พบเพื่อนใหม่อีกหลายคน

ได้เห็นคนแต่ละประเทศ และ ประเภท หลายรูปแบบค่ะ

ได้เห็นการทำงานต่างๆของหน่วยงาน

การทำงานเป็นระบบในออฟฟิช

รู้สึกว่าไปแล้วคุ้มจริงๆค่ะ คุ้มประสบการณ์

แต่เงินไม่ค่อยคุ้มหรอกค่ะ 5+

...

ต่อไปนี้รินก็ต้องเคลียร์งานที่ดองไว้แล้วล่ะค่ะ เพราะใกล้สอบแล้ว (T T)

ต่อไปนี้ก็จะดองต่อค่ะ เพราะเอาเวลาไปนั่งปั่นงาน + อู้งานไปเล่นเกมส์ เหอะๆ

แล้วไว้เจอกันใหม่เมื่อมีโอกาศนะ ทุกๆคน (ร้องไห้ T T คิดถึงเพื่อนๆจังเฮ้อ...)

edit @ 10 Oct 2007 23:23:55 by Vampire_Ririn